Book Coffee Cake: Wydawnictwo Szósty Zmysł

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Szósty Zmysł. Pokaż wszystkie posty

listopada 29, 2022

Recenzja • “Powiedz, że mnie chcesz" - Corinne Michaels

Cześć! Jeżeli ktoś miałby mi w tak piękny sposób złamać serce, to tylko Corine Michaels. Jednak wróćmy do samego początku. “Powiedz, że mnie chcesz” to druga część serii Bracia Hennington, w której poznajemy losy Wyatt’a i Angie. Bohaterów możemy poznać we wcześniejszej części - jako rozrywkowe postacie, którzy nie bawią się w poważne związki - jednak dopiero teraz dostajemy ich pełną historię.

Angie i Wyatt spędzili wspólnie nie jedną, a dwie noce, które w konsekwencji owocują poczęciem dzidziusia. Ona nigdy nie myślała o nim poważnie, był dla niej tylko odskocznią w Bell Buckle. Teraz jednak kobieta będzie musiała powrócić do miasteczka i zmierzyć się z konsekwencjami ich wspólnej nocy. Daje sobie trzy miesiące. Trzy miesiące na podjęcie decyzji, czy jej relacja z Wyatt’em będzie miała sens. Jeśli nie to ich drogi się rozejdą. Los jednak lubi być przewrotny. Gdy wszystko będzie zmierzało w dobrym kierunku zdarzy się tragedia, która sprawi, że próba której będę musieli sprostać może okazać się za ciężkim brzemieniem..

Nie będę się rozpisywać na temat postaci, gdyż uważam, że samo wspomnienie, że były dobrze wykreowane przy tej dwójce to za mało powiedziane. Te postacie były rewelacyjnie przedstawione. Konkretne, zabawne, troskliwe, romantyczne i co najważniejsze autentyczne. Po raz kolejny autorka przedstawiła nam nosy zwykłych ludzi, którzy wspólnie tworzyli niezwykłą parę.

Sama fabuła jest bardzo romantyczna i zarazem namiętna. Ukazuje starania mężczyzny, który walczy o kobietę swojego życia. A to wszystko w akompaniamencie pięknych cytatów i dużej dawki wrażliwości. Jednak nie mogę powiedzieć, że ta historia jest słodkim romansem. To bardzo bolesna opowieść, która w pewnym momencie okazała się totalnym wyciskaczem łez. Nie spodziewałam się tego po niej. Nie spodziewałam się, że moje serducho przestanie na moment bić. Podziwiam to jak w dobry sposób autorka potrafiła opisać ludzką tragedię. Te emocje, były tak bardzo autentycznie, że mnie na moment zamurowało.

Nie żałuję tych emocji i łez, które wylałam podczas czytania tej historii. Do dla tych emocji czytam książki. To takie historie sprawiają, że kocham czytać jeszcze bardziej.

A więc jeśli lubicie wzruszające historie romantyczne, z nutą namiętności, humoru ciętego języka i prawdziwej miłości, to właśnie ta historia jest dla Was. Nie obejdzie się bez złamanego serca, jednak musicie uwierzyć mi na słowo, że po tą historię warto sięgnąć.

Współpraca reklamowa: Wydawnictwo Szósty Zmysł

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

listopada 28, 2022

Recenzja • “Powiedz, że zostaniesz" - Corinne Michaels

Cześć! Myślę, że jeśli chodzi o taką autorkę jak Corinne Michaels, to nie muszę jej wam przedstawiać. Ja bardzo lubię tą wrażliwość i emocje w historiach które dla nas pisze, dlatego nie mogłam przejść obojętnie obok pozycji “Powiedz, że zostaniesz”, która jest pierwszym tomem serii “Bracia Hennington”.

Autorka w tej historii opowiada nam losy Presley, która drugi raz w życiu straciła osobę, która była dla niej całym oparciem. Załamana, zniszczona i całkowicie zrezygnowana wraz z synami wraca do miejsca, do którego obiecała sobie już nigdy nie wracać. Miejsca, w którym kiedyś przeżyła swoją pierwszą miłość. Miejsca, które już zawsze będzie jej przypominać o Zacharym Henningtonie.

Nie powinna go tam spotkać, jednak los będzie miał dla niej inne plany..

“Powiedz, że zostaniesz” to bardzo wzruszająca historia. Historia o niespodziewanej drugiej szansie i przewrotności losu. Historia bardzo emocjonalna, która już od pierwszych stron powaliła mnie na kolana. Słodko gorzka opowieść, o prawdziwej miłości - pełnej zwrotów akcji, upadków, niedopowiedzeń i sekretów. Opowieść o kobiecie, której po raz kolejny cały świat spada na głowę. Opowieść o mężczyźnie, który przez siedemnaście lat żałował, że wypuścił ją z rąk.

Corinne Michaels po raz kolejny stworzyła bardzo ciekawe postacie - ciepłe, przyjazne, pełne miłości, troski i oddania. Nie byli to idealni bohaterowie, mieli swoje wady. Popełniali błędy, za które musieli zapłacić. Presley skradła moje serce swoją siłą, odwagą i tym, że mimo przeciwności potrafiła iść z uniesioną głową. Walczyła o swoje, mimo, iż życie jej tego nie ułatwiało. Zach była natomiast takim mężczyzną, o którym lubię czytać. Wyrozumiały, troskliwy, cierpliwy i romantyczny. Mimo, że miał swoje za uszami, to już od pierwszych stron miał całą moją uwagę. Jednak to nie tylko główni bohaterowie skradli całe show, byli również Logan, Cayden, Wyatt, Copper, którzy byli świetnym tłem tej historii. Potrafili rozluźnić napięcie panujące w książce, a ja bardzo lubię takie postacie.

Oprócz ciekawych bohaterów, ta historia może poszczycić się oryginalną fabułą. Wiele można powiedzieć o tej książce, jednak z pewnością nie to, że jest przewidywalna. Tak, zgadzam się, że można podejrzewać jak zakończy się ta historia jednak tej całej akcji i tych zwrotów w środku ciężko było się domyśleć. Autorka potrafiła wielokrotnie mnie zaskoczyć. Nic tutaj nie dzieje się w ekspresowym tempie, wszystko ma swój czas i swoje miejsce. Relacje wydają się szczere, pełne uczuć i emocji. Budowane są od A do Z. Ode mnie za to wielki plus.

Ta historia będzie jedną z moich ulubionych, lubię takie lekkie romanse z pewnym przesłaniem w tle. Więc jeśli wy lubicie zaskakujące, emocjonalne i wyjątkowe historie z humorem to ta książka jest dla Was. Ja gorąco polecam. ❤️

Współpraca reklamowa: Wydawnictwo Szósty Zmysł

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

listopada 09, 2022

Zapowiedź patronacka • “Zatracony w tobie" - K.M. Dyga

Cześć! 💙

Już 23 listopada swoją premierę będzie miała najnowsza książka autorstwa K.M. Dyga. Cieszę się, że po raz trzeci autorka zaufała mi i mogę współpracować z nią i pozostałymi patronami przy tym tytule.

Bardzo lubię historie, które wychodzą z pióra autorki. Łączy ze sobą romans, humor, pikanterię i dramaturgię. W jej książkach nie można narzekać na nudę, cięgle coś się dzieje.

Dziś zostawiam Wam opis jej najnowszej historii czyli losy Takashiego. Słodko - gorzkiej historia, pełnej wzlotów i upadków. Historii pełnej ciekawych bohaterów i niespodziewanych zwortow akcji. Jesteście ciekawi co tam się wydarzy?

💙💙💙💙💙💙

Nieodwzajemniona miłość stała się jego obsesją.

Lojalność i honor będą jego zgubą.
W świecie Takashiego króluje przemoc, ale nie ma w tym nic dziwnego – w końcu jest wyszkolonym wojownikiem w szeregach yakuzy. Zatracony w uczuciu do kobiety, która wybrała innego, szuka zapomnienia w alkoholu i adrenalinie. Dlatego bez wahania chwyta za katanę i nie oszczędza jej ani głupców mających dosyć odwagi, żeby stanąć na jego drodze.

Choć los kobiet, ofiar handlu żywym towarem, powinien być mu obojętny – nie jest. Jedna z nich, niema i oślepiona, budzi jego uśpiony instynkt opiekuńczy. Takashi przekonuje się, że słowa nie są niezbędne do porozumiewania, a drugiego człowieka można zrozumieć za pomocą samego dotyku. Cena, jaką przyjdzie mu zapłacić za to odkrycie, może kosztować ich oboje życie.
Ta historia zabierze Was w emocjonującą podróż do Japonii i niebezpiecznego świata yakuzy, w którym nie ma miejsca na łaskę.

💙💙💙💙💙💙

Książkę można już zamawiać w przedsprzedaży!

Kto się skusi?

Współpraca: Wydawnictwo Szósty Zmysł

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

października 23, 2022

Recenzja • “Żyć jest lepiej" - Agnieszka Karecka

Cześć!

Mam nadzieję, że lubicie prawdziwe, życiowe historie, gdyż dziś przygotowałam dla Was taką właśnie polecajkę. Agnieszka Karecka napisała bardzo wzruszającą i emocjonalną książkę z charakterystycznymi postaciami. “Żyć jest lepiej” opowiada losy młodej dziewczyny o imieniu Laura, która od wielu lat zmaga się z potworem w swojej głowie, który nazywa się anoreksja. Gdy ta przeprowadza się na studia do Wrocławia, poznaję nowych znajomych, w tym tajemniczego Tytusa. Szybko okazuje się, że nie tylko dziewczyna miewa swoje demony. Tytus również od wielu lat zmaga się ze swoimi.

Szczerze mogę powiedzieć, że “Żyć jest lepiej” jest jedną z niewielu książek, które wywarły na mnie tak pozytywne wrażenie. Już od pierwszych stron dało się wyczuć, że cała historia będzie trudna, bolesna i równie istotna. Autorka w rewelacyjny sposób pokazała jak wygląda codzienne życie osób, które zmagają się z anoreksją.

Laurę, poznajemy zarówno w momencie, w którym walczy z chorobą, jak i wtedy gdy jest na samym dnie. Nie będę ukrywać, momentami ciężko czytało się tą historię. Chciało się powiedzieć “walcz dziewczyno!”.

Tytus to człowiek zagadka. Chwilę zajęło mi rozgryzienie tej postaci, ale gdy w drugiej części pojawia się narracja kierowana również z jego perspektywy polubiłam go całkowicie. Wydał mi się bardzo szarmanckim młodym człowiekiem, który na pierwszy rzut oka niósł na barkach trudną przeszłość. Widać było jego ból i chęć odpokutowania win. Nie chciał drugi raz popełnić tego samego błędu.

Co tu dużo mówić, ta historia totalnie złamała mnie w pewnym momencie. Autorka zadbała o to, aby idealnie odwzorować wszystkie emocje, czy to emocje po stracie ukochanej osoby czy też ból spowodowany obojętnością ze strony rodziców. Czytając tą historię wiedziałam, że czytam bardzo realistyczną historię, która łamała mi serce, i to jest tym za co cenię sobie ją najbardziej.

Być może się powtórzę, ale muszę podkreślić, że autorka w tej historii stworzyła bardzo realistyczne postacie, które przykuwają uwagę. Nie da się ich nie lubić, mimo, iż czasami popełniają głupie błędy. Stworzyła historię, od której nie można się oderwać. Historie pełną wzlotów i upadków. Historie, która opowiada losy skrzywdzonej dziewczyny, która na nowo otwiera się na znajomości. Historię o chłopaku, którego ścigają demony przeszłości. Jeśli tak jak ja lubicie wyboiste historie, pełne życiowych prawd i takie, przy których łezka pojawi się w oku, to gwarantuję Wam, że ta historia jest dla Was. Nie będziecie żałować, gdy po nią sięgniecie. Tego jednego jestem pewna.

Współpraca: Wydawnictwo Szósty Zmysł

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

czerwca 28, 2022

Recenzja patronacka • "Ukarani" - Alicja Bezdziel

Hej! Dziś Was zaskoczę, ponieważ przygotowałam kilka słów o książce, która w tym roku bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Nie sądziłam, że skrywa w sobie tak wiele przeróżnych historii i tak wielki rollercoaster emocji będzie mi towarzyszył podczas czytania. Jest to debiut autorki i zarówno pierwsza część dylogii. Mowa oczywiście o książce “Ukarani” Alicji Bezdziel. Autorka w swojej książce postawiła na nieszablonową fabułę i hipnotyzujących bohaterów.

Historia opowiada losy młodej dziewczyny o imieniu Klaudia, która obecnie przeżywa samobójstwo swojej siostry. Dziewczyna pomimo żałoby decyduje się wyjechać na studia do najlepszej uczelni w kraju. Jednak nie nauka jej w głowie. Ma jeden cel. Jest nim Emil Kaliszewski. Chłopak, który odpowiada za jej stratę. To przez niego Lena popełniła samobójstwo. Plan jest prosty. Klaudia chce rozkochać go w sobie po czym porzucić i sprawić, że wyzna wszystkie swoje winy. Wszystko jednak się komplikuję gdy w grę wchodzą uczucia..

Brzmi intrygująco, czyż nie? Doskonale zdaję sobie sprawę, że wiele osób może mi powiedzieć, że podobną fabułę spotkali już wielokrotnie, przecież motyw zemsty jest popularny w książkach. Niestety muszę wyprowadzić Was z błędu. W całym moim dotychczasowym życiu nie natknęłam się na książkę, która w taki sposób komplikuje motyw zemsty w książce, tak jak zrobiła to Alicja Bezdziel.

Nie przygotowała nas na ten rollercoaster emocji i uczuć, które towarzyszą czytelnikowi z biegiem czasu. Początkowo myślałam, że będzie to prosta historia, która skupi się na Klaudi i Emilu. Jednak to w jak dużym błędzie byłam wiedzą ci, którzy mieli przyjemność przeczytać tą książkę. Ta historia to skupisko wielu bohaterów i ich wzajemnych powiązań. Pojawia się intryga, kłamstwa, tajemnica, uzależnienia, sekretni bliźniacy, tajemnicza siostra i nowe uczucie, które nie ma prawa bytu..

Jejku jaka ta książka była dobra! 🔥 Poza świetną fabułą i rewelacyjnymi bohaterami, którzy byli spójni z całą historią pojawiają się również uczucia i emocje, które autorka potrafiła idealnie przelać na papier. Ja nie mogłam oderwać się od czytania. Nie mogę również zapomnieć o tym, że w książce akcja ani na moment nie zwalnia tempa. Autorce udało się mnie wielokrotnie porządnie zaskoczyć. Nie zliczę ile razy zbierałam szczękę z podłogi, gdyż zmiana jaką wprowadziła wprowadzała mnie w chwilowy stan zawieszenia.

Jeśli szukacie idealnej książki na wyjazd to jak najszybciej musicie zamówić właśnie debiutancką książkę Alicji Bezdziel. W zamian za to dostaniecie lekkie połączenie romansu i kryminału w jednym. Przecież główna bohaterka chce dojść do tego co tak naprawdę skłoniło jej siostrę do samobójstwa. Do prawdy będziecie jednak musieli dochodzić powoli. Ja osobiście nie spodziewałam się tego co finalnie dostajemy. Nie spodziewałam się tylu powiązań i intryg. Nie spodziewałam się, że ta książka pochłonie mnie tak bardzo. I dziś gdy skończyłam czytać tą książkę po raz drugi (pierwszy raz czytałam ją z początku roku gdy dostałem propozycję objęcia tej książki patronatem) jestem jeszcze bardziej nakręcona na poznanie dalszej części tej historii. Autorka z pewnością bardzo pozytywnie was zaskoczy, dlatego dajcie się ponieść. Ja całym serduchem zachęcam Was do przeczytania tej hipnotyzującej historii. Dziękuję bardzo wydawnictwu i autorce za możliwość bycia częścią tej historii. 💖

Współpraca: Wydawnictwo Szósty Zmysł

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

lutego 26, 2022

Recenzja • "Potwory pod moją skórą" - Maddie Pawłowska

Hej! Kilka dni temu miała miejsce rewelacyjna premiera, która naprawdę zawróciła mi w głowie. Mowa tutaj o debiucie Maddie Pawłowskiej „Potwory pod moją skórą”. To historia pełna sekretów, tajemnic i przelanej krwi. Rewelacyjny debiut!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł.

OPIS OD WYDAWCY

Współlokatorzy – pogrążona w rozpaczy studentka oraz tajemniczy model. Wstrząsające Warszawą zbrodnie i emocje utrudniające trzeźwy osąd...

Po śmierci siostry Lana pogrąża się w żałobie oraz nałogu. W końcu sytuacja finansowa zmusza ją do przyjęcia pod swój dach współlokatora. Robert okazuje się wszystkim tym, czego Lana się obawiała. Jest przystojny i charyzmatyczny, do tego ma w sobie mrok, który ją pociąga. Z każdym dniem ich przyjaźń się pogłębia, a jego tajemnice zaczynają wychodzić na jaw. Czy ginący ludzie mają coś wspólnego z kontrowersyjną reklamą Roberta, która rozeszła się echem po całej Polsce?
Morderca zostaje okrzyknięty Warszawskim Diabłem. Lana dostaje obsesji na punkcie jego zbrodni, przekonana, że w jakiś sposób ma z nimi związek. Zagubiona we własnych uczuciach, próbująca wyrwać się ze szponów nałogu, nie wie już, co jest prawdą, a co urojeniami.

W głowie Lany rodzi się najważniejsze pytanie: czy wpuściła mordercę do własnego domu?

RECENZJA

„Posiadanie ludzi, którym zależy na naszym dobru, jest darem.”

Główną bohaterką książki „Potwory pod moją skórą” jest młoda dziewczyna o imieniu Lana. Po śmierci siostry dziewczyna załamuje się i popada w nałóg alkoholowy. Ojciec postanawia odciąć ją od pieniędzy aby wzięła się w garść. Lana zmuszona jest szukać sobie współlokatora. Początkowo odrzuca wszystkie propozycje, jednak gdy próg jej mieszkania przechodzi rozgadany Robert postanawia dać mu szansę. Ten mrok i tajemniczość chłopaka sprawia, że dziewczyna jest ciekawa jego historii. Z dnia na dzień dwójka współlokatorów zawiera bliższą relację. Robert wielokrotnie zwierza się Lanie ze swoich problemów. Wspólnie topią swoje smutki w alkoholu. W życiu dziewczyny pojawiają się nowe osoby, które stają się bliskie jej sercu. Jednak, właśnie wtedy Warszawa zaczyna opływać we krwi. Morderstwo goni morderstwo.. kto jest za to odpowiedzialny? Czy ma to związek z ich relacją?

„Masz ogromną, niezaleczoną ranę, nikt inny niż ty nie może jej zagoić.”

Kurcze, co to była za książka. Muszę przyznać, że jestem oczarowana tą historią. Nie spodziewałam się, że to będzie tak silna i mocna książka. Od samego początku bohaterowie mieli tajemnice, których nie chcieli wyjawić. Zarówno Lana jak i Robert to postacie dobrze wykreowane, które przeprowadzają nas przez tą mroczną historię.

Jestem pełna podziwu jak szybko udało im się nawiązać bliższą więź i zostać przyjaciółmi, jednak ich życiowe przeżycia zbliżyły ich do siebie. Oboje dostali kopa od życia i musieli walczyć o sobie. Zmagali się z demonami, które ich nie opuszczały. Alkohol, uzależnienie, depresja, próba samobójstwa to elementy tej historii.

„Nienawidzę szczęścia. To najbardziej ulotna, najokropniejsza rzecz na świecie.”
„Potwory pod moją skórą” to również historia poświęcona tajemniczym morderstwem w Warszawie. Ktoś morduje znajomych i przyjaciół Lany i Roberta. Dziewczyna nie ufa ani sobie ani mężczyźnie. Stara się dowiedzieć kto stoi za tym brutalnym przelewem krwi w Warszawie. To czego się dowiaduje mrozi krew w jej żyłach.. Jednak nic więcej w tym temacie wam nie zdradzę, jedynie mogę zagwarantować, że będzie się działo. Akcja właściwie nie zwalnia ani na moment. Autorka świetnie zaplanowała całą fabułę i ja nadal zbieram szczękę z podłogi, ponieważ to rewelacyjny debiut, który trzyma w napięciu do samego końca. A finał? Mistrzostwo!

W środku znajdziecie również dużo cytatów i myśli, które autorka świetnie przemyciła w dialogach między bohaterami. Nie wiem czy jest to książka jednotomowa czy może będzie kontynuacja, na moje oko autorka zostawiła sobie furtkę i historia może być kontynuowana. Z pewnością ja zaliczam się do tych osób, które będę czekały na kolejne dzieła autorki. Szczerze polecam ten tajemniczy debiut!
„Tęsknić można za kimś, kogo można odzyskać, a ja straciłem przyjaciela na zawsze. Nie ma uczucia, które by mi go przywróciło.”

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

lutego 18, 2022

Zapowiedź patronacka • "Ukarani" - Alicja Bezdziel

Hej, dzisiaj mam dla Was zapowiedź jednego z moich marcowych patronatów. Powoli zbliżamy się do końca miesiąca, więc postanowiłam się z wami podzielić moja propozycja dla was. "Ukarani" to książka dla każdego, która z pewnością zaskoczy Was swoją fabułą. To historia o dwójce ludzi, która będzie musiała zmierzyć się z tragedią i jej konsekwencjami. Ich życie nie będzie usłane różami, jednak jak to się mówi czy po burzy zawsze wychodzi słońce? Jak będzie w ich przypadku?

Za możliwość podjęcia współpracy przy tym tytule dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł.

OPIS OD WYDAWCY

Dziewczyna w żałobie.
Chłopak, który doprowadził do śmierci jej siostry.
Zemsta i uczucia, zmieniające najtwardsze plany.

Pochodząca z małego miasteczka Klaudia Kasprzyk wjeżdża do jednej z najlepszych uczelni w kraju. Ukończenie prestiżowego uniwersytetu jest tylko pretekstem, Klaudia ma o wiele ważniejszy cel przed oczami. Emil Kaliszewski odebrał dziewczynie najważniejszą osobę w życiu – jej siostrę. Doprowadził do śmierci Leny i teraz musi za to zapłacić.

Plan jest prosty: rozkochać w sobie Kaliszewskiego i podstępem zmusić go, by przyznał się do swoich win. Zawziętość Klaudii trwa tak długo, jak utrzymuje swoje serce w ryzach, ale nie jest to najłatwiejsze zadanie. Pieczołowicie przygotowany plan zaczyna się walić, gdy uczucia zaczynają dochodzić do głosu.

Pasjonujący początek dylogii Uwikłani przenosi czytelnika w świat zemsty, niechcianych emocji oraz prawdy, którą trzeba odkryć, żeby spać spokojnie..

OKŁADKA

I jak Wam się podoba? Brzmi kusząco prawda, i uwierzcie tak właśnie jest! Koniecznie zapisujcie sobie ten tytuł! Bo będzie o nim głośno!

PREMIERA JUŻ 16 MARCA!

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

lutego 10, 2022

Recenzja • "Nie będę twoim bohaterem" - Beata Sagan

Hej! Czytacie książki z gatunku new adults? Przyznam się, że ja już dawno nie czytałam pozycji z tego gatunku, dlatego z wielką przyjemnością sięgnęłam po książkę Beaty Sagan „Nie będę twoim bohaterem”. Jesteście ciekawi co o niej myślę, zapraszam do dalszego czytania.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł.

OPIS OD WYDAWCY

Przypadkowy bohater i dziewczyna, która nieustannie wpada w tarapaty...

Arek nie oczekuje wiele od życia. Marzy, żeby wreszcie skończyć szkołę, zdać maturę i znaleźć pracę, która pozwoli mu się wyrwać z patologicznego domu. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnie, to stać się czyimś wybawcą. Jednak przez pewną upartą dziewczynę całe jego życie wywraca się do góry nogami.
Malwina nigdy nie pomyślałaby, że najbardziej tajemniczy chłopak w całym liceum pewnej pechowej nocy stanie w jej obronie. Choć Arek najchętniej zapomniałby o całej sprawie, to ona nie ma zamiaru odpuścić. Nawet mimo tego, że sama jego obecność wprawia ją w zakłopotanie. Na przekór tego, co mówią inni, postanawia odkryć sekret skrywany za smutnymi oczami chłopaka.
Czy Arek uwierzy wreszcie, że zasługuje na szczęście i miłość ponad podziałami?
Nigdy nie wiadomo, komu przyjdzie zostać prawdziwym bohaterem.

RECENZJA

Główną bohaterką książki jest Malwina, uczennica ostatniej klasy liceum. Jest spokojną dziewczyną z dobrego domu, której zależy na dobrych relacjach z rówieśnikami i dobrych wynikach na maturze. Natomiast Arek jest chłopakiem z pod ciemnej gwiazdy, jak to miewają wszyscy w szkole. Chłopak z patologicznej rodziny. Ćpun. Alkoholik. Jednak nikt nie jest świadomy jak jest naprawdę. Nikt nie wie co musiał przejść aby być w tym miejscu, w którym jest. Jego celem jest skończenie szkoły i zdanie matury, aby mieć szansę na lepszą przyszłość. Przez splot pewnych zdarzeń na drodze chłopaka pojawia się Malwina. Dziewczyna chce poznać sekret chłopaka i pomóc mu w trudnej sytuacji. Chłopakowi nie podoba się obecność dziewczyny w jego życiu, ponieważ zaczyna podobać się mu jej towarzystwo, a on przecież nie szuka partnerki. Czy ta dwójka ma szansę na wspólną przyszłość skoro pochodzą z dwóch innych światów?

„Ponoć serce nie ma nic wspólnego z miłością czy zakochaniem, wszystko odbywa się w głowie. To dlaczego teraz czuję taki cholerny ból w klatce piersiowej?”.

Nie sądziłam, że ta historia pochłonie mnie od pierwszych rozdziałów. Wszystko za sprawą lekkiego pióra autorki, która pisze naprawdę rewelacyjnie. Książka pochłonęła mnie od samego początku. A historia i przeszłość Arka dosłownie złamała mi serce. „Nie będę twoim bohaterem” jest książka, która niesie w sobie wielkie przesłanie. Choćby świat walił ci się na głowę i tylko jedna osoba wyciągnęła pomocną dłoń, to ty nie możesz zwątpić. Nie możesz się poddać. Musisz zawalczyć.

Zarówno postać Malwiny jak i Arka bardzo przypadła mi do gustu i będą licealistką z pewnością chciałabym być w ich paczce. Autorka w bardzo przyjemny dla oka sposób opisała ich relację, uczucia i emocje. W środku znajdziecie wiele zwrotów akcji. Bal. Złamane serce. Pobyt w szpitalu. Naprawdę dzieje się wiele i nie ma tutaj miejsca na nudę. Ja nie miałam do czego się przyczepić. Usiadłam i przeczytałam ją od deski do deski. W moim odczuciu jest to idealna książka dla młodzieży czy tej starszej czy troszkę młodszej. Dlatego polecam Wam tą pozycję, myślę, że ja z pewnością powrócę do niej jeszcze nie jeden raz.

„Mam wrażenie, że moje serce rozpada się właśnie na milion kawałków. Albo raczej zapada się czarna dziura i wsysa mnie do środka. Nie mogę oddychać. Każdy kolejny wdech przychodzi mi z coraz większym trudem i boli jeszcze bardziej”.

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

lutego 02, 2022

Przedpremierowa recenzja patronacka • "Zatraceni w sobie 2 - K.M. Dyga

Hej! Nadszedł ten dzień gdzie nareszcie mogę podzielić się z Wami moją opinią na temat książki, która skradła moje serce już bardzo dawno temu. Mowa tutaj o książce „Zatraceni w sobie 2„ autorstwa K.M. Dyga. Jest to kontynuacja powieści o tym samym tytule. Ponownie w roli głównych bohaterów spotykamy się z Idą, Konradem oraz Takashi’m. Jedna dziewczyna i dwóch mężczyzn, którzy chcą zdobyć jej serce.

Za współpracę dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł.

OPIS OD WYDAWCY

Jedno niepokorne serce. Dwaj mężczyźni gotowi je zdobyć.

Po zobaczeniu piękności wymykającej się z pokoju ukochanego zraniona Ida wciela się w rolę idealnej asystentki. Z powodzeniem realizuje to, do czego została zatrudniona, czyli mówienie prezesowi „nie”. Do tego jej serce wciąż rozdarte jest pomiędzy dwoma mężczyznami. Nie jest w stanie ponownie zaufać Konradowi ani zapomnieć Takashiego. Żaden z nich nie ułatwia jednak podjęcia wyboru, bo obaj są gotowi ją wspierać nawet w najtrudniejszych momentach.
Nad głową Idy zbierają się coraz ciemniejsze chmury. Gdy dowiaduje się, że jej ociec tak naprawdę żyje i do tego jest głową rosyjskiej mafii... Cóż, nawet wrodzony optymizm nie uchroni jej przed katastrofą.

RECENZJA

„Odrzuciłam mężczyznę, który patrzył na mnie, jakbym była jedyną kobietą na świecie, którego pocałunki smakowały, jakby za chwilę miał się skończyć świat. Mężczyznę, który bez wahania wskoczył za mną w fale i stanął w mojej obronie sam przeciwko pięciu, a jednak kiedy go odrzuciłam, płakał. Tulę ją do siebie, bo nie wiem, co powiedzieć. Jak mogę się mierzyć z kimś takim?”

Po niefortunnych wydarzeniach Ida czuje się zraniona i nie ufa już Konradowi. Postanawia się zemścić i utrzeć mu nosa. Gdy wydaje się, że wszystko już sobie wyjaśnili niespodziewanie pojawia się Takashi, który gotowy jest zawalczyć o serce dziewczyny. Ida nie była nigdy bardziej rozdarta między rozumem a sercem. Zarówno Konrad jak i Takashi będą bardzo zdeterminowani aby wybrała właśnie niego. Jednak w tle rozgrywa się całkiem inna walka. Okazuje się, że ojciec Idy żyje, a ta ma nawet starszego brata. Brata, który nie jest zadowolony z posiadania siostry. Katastrofa jest nieunikniona. Ida będzie musiała podjąć ciężką decyzję. Konrad czy Takashi. A może zupełnie ktoś inny będzie stał u jej boku gdy ta będzie musiała zmierzyć się z duchami przeszłości?

Całość brzmi rewelacyjnie, prawda? I tak jest! Autorka tym razem przeszła samą siebie i tak jak jedyneczka była świetnym debiutem, tak tutaj przy kontynuacji czuję, że jest jeszcze lepiej. Dosłownie nie spodziewacie się tego co jest w środku! Po pierwsze znajdziecie dużą dawkę ciętego humoru. Jeśli myśleliście, że potyczki Tomka, Idy i Konrada były niezłą rozrywką to jeszcze bardziej przypadnie Wam do gustu nowa postać – Dariusz. Oj, Darek skradnie nie jedno serce i rozbawi was do łez. Wspomnicie moje słowa. Po drugie tym razem mamy więcej uczuć i emocji. Autorka w całą fabułę wplotła wiele pięknych myśli i cytatów. Wielokrotnie miałam łezki w oczach i ciary podczas czytania. Nasi przystojni panowie w tej części są bardzo romantyczni i uczuciowi. Z pewnością zarówno Konrad jak i Takashi będzie miał grono swoich fanek. Po trzecie w książce jest dynamiczna akcja i niebanalna fabuła. Autorka nie stawia na nudę, tylko ciągle podkręca temperaturę. Nasi bohaterowie będą musieli zmagać się z niebezpieczeństwem, porwaniem i walką o życie.

Nawet nie wiecie jak bardzo muszę się hamować podczas pisania tej recenzji, ponieważ nie chcę wam zdradzić za dużo. I tak mam obawy czy nie zdradzam Wam za dużo, ale po prostu inaczej się nie da. Autorka napisała piękną, romantyczną historię, która jest zarówno pełna niespodzianek i wątków, które sprawiają, że nie można oderwać się od czytania.

Nie jestem wstanie wymienić wam tutaj wszystkich plusów tej książki, jednak mogę od siebie jeszcze dodać, że książka jest pisana z kilku perspektyw, co dla mnie jest oczywiście na plus. Uważam, że taka forma najbardziej zbliża czytelnika z bohaterami, ponieważ jesteśmy wstanie bliżej poznać ich uczucia i emocje. W tej części nie zabraknie również namiętności pomiędzy bohaterami. Jednak, to za co ja cenię sobie tą książkę to jej prawdziwość. Ja jestem wstanie uwierzyć w te emocje, uczucia i zachowania. I to jest najpiękniejsze w tej książce. Polecam Wam ją i gwarantuję, że nie będziecie zawiedzeni!

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

stycznia 30, 2022

Recenzja patronacka • "W cieniu dobrych drzew" - Ewa Pruchnik

Hej! Jak mija Wam niedziela? Mnie czeka dzisiaj sporo pracy związanej ze studiami. Egzamin i pisanie dwóch prac magisterskich na raz ostatnio spędza mi cień z powiek. Jednak dzisiaj mam dla Was recenzję mojego lutowego patronatu. Jest to opowieść o dwójce ludzi, którzy darzą się uczuciem przez całe życie jednak żyją osobno. To historia o stracie, bólu, dorastaniu i zmierzeniu się ze swoimi obawami. Opowieść o walce o siebie, swoje życie i swoją przyszłość. Mowa tutaj o książce Ewy Pruchnik „W cieniu dobrych drzew”.

Za możliwość podjęcia współpracy przy tym tytule dziękuję wydawnictwu Szósty Zmysł.

OPIS OD WYDAWCY:

Dwadzieścia dni eterycznej, chwytającej za serce miłości. Dwadzieścia dni otulonych zapachem deszczu i muzyką płynącą spod palców niewidomej dziewczyny. W czasach, kiedy świat podzielony był żelazną kurtyną, życie na krótką chwilę splotło ze sobą los dziewczyny z Polski i chłopaka z Ameryki.

Herakles Papadopoulos, uwielbiany przez studentów charyzmatyczny profesor Uniwersytetu Harvarda, miał oficjalną przeszłość, którą zaspokajał ciekawość ludzi. Zawierała prawdę, tyle że nie całą. Przyszedł w końcu taki moment, gdy musiał ujawnić część niedopowiedzianej historii, zrzucając z barków lata półprawd i tłumionej miłości. Joanna była młodą dziewczyną żyjącą wraz z ojcem i babką w domu ocienionym liśćmi kasztana. W dzieciństwie los odebrał jej matkę oraz wzrok, oddając w zamian niezwykły talent muzyczny. Muzykę z zapałem wygrywała pośród nocy. Nocą zaczarowała tajemniczego nieznajomego, który niczym duch wkradł się do serca i zmienił całej jej życie...

Opowieść o istocie miłości zdolnej przełamywać wszelkie uprzedzenia, o przyjaźni na całe życie, o kocie – świadku pewnego sekretu, i o tym, że definiują nas dwie rzeczy: dziedziczenie, czyli przeszłość ukryta w genach, i nasze tajemnice.

RECENZJA

„W sytuacjach beznadziejnych los lubi stawiać nas przed decyzją, która może diametralnie zmienić nasze życie, ale to my sami musimy tę decyzję podjąć.”

Książka Ewy Pruchnik „W cieniu dobrych drzew” to opowieść o dwójce ludzi, którzy darzą się uczuciem przez całe życie - jednak żyją osobno. To historia o stracie, bólu, dorastaniu i zmierzeniu się ze swoimi obawami. Opowieść o walce o siebie, swoje życie i swoją przyszłość.

Główną bohaterką książki jest młoda dziewczyna o imieniu Joanna, która mieszka z ojcem i swoją babcią. Mama dziewczyny zmarła gdy ta była jeszcze dzieckiem. Strata ukochanej osoby to nie jedyne zmartwienie Joanny. Wraz z ukochaną mamą dziewczyna straciła wzrok. Jej ojciec robił co mógł aby jego jedyna córka odzyskała wzrok. Dziewczyna jednak była pogodzona ze swoim losem. Miała jednak cichą nadzieję, że kiedyś jednak ponownie będzie mogła oglądać świat w kolorowych barwach. Joanna była uzdolniona muzycznie, i to dzięki muzyce poznała tajemniczego nieznajomego, któremu oddała swoje serce.

Herakles Papadopoulos to mężczyzna z wielkim bagażem życiowym. Tajemnicą. Wielką stratą. Podobnie jak w przypadku Joanny życie go nie oszczędzało. Uwielbiał tą kobietę, jednak nie mógł z nią być. Życie jednak czasami daje nam drugą szansę..

Chłopak z Ameryki i dziewczyna z Polski. Miłość, która przetrwała wiele lat. Przetrwała rozłąkę, stratę i ból. Uczucie opisane pięknymi słowami, które chwytają za serce. Nie będę ukrywać wiele razy miałam ciarki podczas czytania. Wiele razy wstrzymywałam oddech, bo sytuacja była po prostu bolesna. Wiele razy oczy szkliły mi się od łez. Takie historie budują człowieka. Zmieniają perspektywę i pozwalają docenić to co się ma. „W cieniu dobrych drzew” nie jest łatwą historią. Jest historią, która uczy życia, w pewnych aspektach nawet brutalnie sprowadzała nas na ziemię. Jednak te uczucia, emocje, wiara, przeżycia są nie opisania. Pani Ewa napisała rewelacyjną książkę, która z pewnością dogłębnie poruszy osoby szczególnie wrażliwe, tak jak ja. Mogę potwierdzić, że ta książka jest dla osoby w każdym wieku. I niech Was nie przerazi to, że z początku jeszcze nie będziecie rozumieć zamysłu tej książki. Ja też byłam w szoku, gdy zrozumiałam o czym jest ta książka. Byłam pełna podziwu. Po pierwsze z tego względu, że historia zawarta na tych kartach, była zarazem romantyczna jak i pełna bólu. Jednak całkowicie szczera i prawdziwa. Po drugie byłam pod wrażeniem tego, jak została przedstawiona ta historia. Pióro autorki to miód na moje serce. W środku znajdziecie fragmenty, które z pewnością poruszą Wasze serca. Jest wiele pięknych cytatów w których z pewnością odnajdziecie cząstkę siebie.

Na zakończenie jedynie mogę powiedzieć, że mnie ta historia zaskoczyła w bardzo pozytywny sposób. Nie sądziłam, że autor może tak pięknie i subtelnie opisać relację między dwojgiem ludzi. Dziękuję Pani Ewie oraz Wydawnictwu Szósty Zmysł za chęć współpracy przy tym tytule. Ogromnie się cieszę, że ta historia już za kilka dni będzie trafiać w wasze ręce! I mam nadzieję, że zechcecie po nią sięgnąć, nie dla mnie, nie dla autorki czy dla wydawnictwa. Dla siebie. Ta książka dotyka naszego serducha i naszej duszy. Moim zdaniem to jest piękne i to powinnyśmy cenić w książkach!

PREMIERA KSIĄŻKI JUŻ 2 LUTEGO!

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »

stycznia 23, 2022

Wywiad • Ewa Pruchnik o swojej nowej książce "W cieniu dobrych drzew".

Dzień dobry drodzy czytelnicy! Dzisiaj mam dla Was coś innego niż recenzja czy zapowiedź. Dziś mam dla Was z autorką książki "W cieniu dobrych drzew" - Ewą Pruchnik. Książka opowiada historię niewidomej Joanny, która ma wrodzony talent muzyczny. Życie nigdy jej nie oszczędzało, gdyż zabrało jej mamę, gdy dziewczyna była jeszcze młoda. Później los zabrał jej również wzrok. Nie oczekiwała wiele od życia. Do momentu kiedy w jej życiu pojawił się tajemniczy mężczyzna. Mężczyzna, który zmienił jej życie na dobre. Nie było odwrotu..

Książka "W cieniu dobrych drzew" bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. W żadnym wypadku nie jest to schematyczna książka. Wciąga czytelnika w swój świat i miażdży go emocjami. Mam nadzieję, że właśnie wpisujecie tą pozycję na swoją listę "must have". A teraz zapraszam Was na kilka słów od Pani Ewy.

Pani Ewo, wielu czytelników ocenia autora przez pryzmat historii jakie tworzy. Czy mogłaby Pani powiedzieć kilka słów o sobie, tak, aby czytelnicy mogli poznać Panią z innej strony?

Jestem świadomą i dojrzałą kobietą, matką czterech synów, absolwentką szkoły lotniczej i filologii słowiańskiej. Dorastałam na Psim Polu, jednej z wrocławskich dzielnic, co to wyglądem przypomina małe podmiejskie miasteczko z uroczym ryneczkiem, hermetycznie zamknięte w swoich granicach i oddzielone od metropolii niepozorną rzeczką. Miałam kolorowe, szczęśliwe dzieciństwo, takie gdzie miejscem integracji dzieci był podwórkowy trzepak, ławka przed blokiem i murek przy śmietniku. Ze względu na specyfikę dzielnicy, ale i samego Wrocławia, wychowywałam się w poszanowaniu kultur różnych społeczności, każda z nich miała określoną tożsamość, określony typ pamięci zbiorowej, co dla moich dziadków Kresowian rodziło pewne utrudnienia w procesie oswajania nowych przestrzeni życiowych, ale dla mojego pokolenia wykształciło postawę tolerancji i poszanowania innych społeczności. To duchowe dziedzictwo pomaga mi tworzyć więzi ponad podziałami, ponad różnicą poglądów, i dlatego tak chętnie wracam w swoich książkach w miejsca, w których spędziłam dzieciństwo i wczesną młodość.

Warto wspomnieć, że książka „W cieniu dobrych drzew” nie jest Pani pierwszą wydaną powieścią. Jak rozpoczęła się Pani przygoda z pisaniem?

Bardzo późno. Od najmłodszych lat miałam mnóstwo zainteresowań. Balet, lekkoatletyka, taniec towarzyski, śpiew, ale szczerze powiedziawszy nie przepadałam za czytaniem książek, nie wspominając o ich pisaniu. Pierwsze książki, które przeczytałam od deski do deski, to „Qvo vadis” Sienkiewicza, „Sztuka kochania” Wisłockiej i „Życie po życiu” Moodiego, te dwie ostatnie pozycje wszyscy wtedy pochłaniali, i to łapczywie, pod szkolną ławą. Pisałam za to wiersze, dopóki ich nikomu nie pokazywałam, sprawiało mi to olbrzymią radość, ale potem tak się ułożyło, że zmuszona byłam odłożyć swoją poezję na bok. W szkole średniej nastąpił bum czytelniczy, czytałam wszystko, co wpadło mi w ręce, choć biorąc pod uwagę specyfikę szkoły (lotnictwo), były to najczęściej jakieś instrukcje dotyczące osprzętu lotniczego i urządzeń pokładowych. Na szczęście mieliśmy rewelacyjną polonistkę, miałabym wyrzuty sumienia wobec tej kobiety, gdybym unikała lektur. Jednak największy wpływ na to, co czytałam w owym czasie, mieli moi koledzy ze szkoły. Czytałam więc Jamesa Jonesa, Kena Keseya („Stąd do wieczności”, „Cienka czerwona linia”; „Lot nad kukułczym gniazdem”) i zachłysnęłam się wierszami Edwarda Stachury. Można powiedzieć, że była to literatura męska. Pamiętam tamte dyskusje, tamte pytania i tamte odpowiedzi. Czytaliśmy też „bibułę”, czyli książki z drugiego obiegu, np. „Folwark zwierzęcy” Orwella, no i czasopisma. Ponieważ lubiłam język rosyjski, sięgałam po Dostojewskiego, Tołstoja, Turgieniewa, Achmatową… i to w oryginale, choć muszę przyznać, że nie wszystko byłam w stanie zrozumieć, mój rosyjski nie był perfekcyjny. Na studiach pojawiły się zajęcia pod nazwą literatura powszechna, a wraz z nią Homer, Balzac, Faulkner, Steinbeck… Po wielu, wielu latach przyszedł taki moment, że coś we mnie jakby przeskoczyło, obudziło się na długo uśpione, i to była chęć spisania tego, co chodzi mi po głowie, co mam w sercu, co mam w duszy. A teraz pisanie to dla mnie alternatywny świat, szalenie wciągający. Ponieważ sama sięgam po książki, które przenoszą mnie w różne miejsca w sferze społecznej, kulturowej, zawodowej, pokoleniowej, ciągnąc mnie ze sobą po różnych krajach, domach, tych eleganckich, jak i tych skromnych, takie też próbuję pisać. Moim pragnieniem jest pobudzić emocje i wyobraźnię, kiedy bohater stacza się na dno, to chcę, aby czytelnik staczał się razem z nim (w przenośni, oczywiście), albo towarzyszył mu w miłosnym uniesieniu, czując w brzuchu tańczące motyle, nawet jeśli to uniesienie opisuję w kilku subtelnych słowach, a gdy któryś z bohaterów umiera, moją intencją jest, aby czytelnik zapłakał nad nim, i to rzewnymi łzami.

Skąd wziął się pomysł na książkę „W cieniu dobrych drzew”?

Choć pracowałam nad nią cztery lata, to sama decyzja o jej powstaniu zapadła nieoczekiwanie, w kilka sekund. Czytałam właśnie wiersz Dylana Thomasa „Do not go gentle into that good night” („Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy, starość u kresu dnia niech płonie, krwawi; buntuj się, buntuj, gdy światło się mroczy”, przekład Stanisław Barańczak), impulsem do powstania tego wiersza była postępująca ślepota ojca poety, i gdzieś tam w tle leciała Humoreska No.7 Dvoraka na fortepian i skrzypce. Te dwa elementy - wiersz i muzyka - połączyły się nieoczekiwanie i we właściwy sposób, w taki który stworzył potrzebę opowiedzenia pięknej historii. Różne pomysły chodziły mi po głowie, ale ostatecznie zdecydowałam, że Ona będzie pianistką, On skrzypkiem, i że pochodzić będą z odległych światów, światów oddzielonych od siebie „żelazną kurtyną”, jednak los sprawi, że się spotkają. Zaczęłam zbierać materiały do książki, co było stosunkowo łatwe, gdyż dotyczy wydarzeń, które sama pamiętam, bądź znam z przekazów rodziny i znajomych.

Jacy są bohaterowie książki “ W cieniu dobrych drzew”? Czy możemy w nich odnaleźć cząstkę siebie?

Przede wszystkim są wyposażeni w bogate historie, znajdują się nieco poza normami społecznymi, gubią drogę. Być może ktoś odnajdzie w nich cząstkę siebie, kto wie? Głównymi bohaterami powieści są ludzie wyrzuceni z dotychczasowego życia - z dzieciństwa, z wczesnej młodości - i wysłani w świat, którego muszą się nauczyć, nieprzygotowani, oszołomieni. Trwają w tym swoim zdezorientowaniu i pustej ponurości, dopóki nie odkryją, czym jest miłość i czym jest przyjaźń. Myślę, że mogę określić „W cieniu dobrych drzew” jako bildungsroman, powieść o formowaniu, dorastaniu w różnych kręgach kulturowych i społecznych. Starałam się unikać ocen bohaterów, pragnęłam przedstawić, że ludzkie postawy mają szereg uwarunkowań - wśród nich są na pewno geny przodków, wychowanie, jak i własne przeżycia. Nie mogę się powstrzymać, by przy tej okazji nie wspomnieć, że moim ulubieńcem jest Vlad, postać drugoplanowa, ale jakże niebanalna, energia, błysk w oku i poczucie humoru. Jego portret charakterologiczny Herakles streścił w jednym zdaniu: „Narwany, zuchwały Polak o wyglądzie Katalończyka, mistrz niełatwej sztuki przeklinania z wdziękiem i ze smakiem.”

Jakie jest główne przesłanie książki „W cieniu dobry drzew”?

Przesłanie? Chciałam tylko opowiedzieć piękną historię, a piękne historie zasługują na to, aby je pięknie napisać. Nie chcę uświadamiać, wkładać do głów swojej filozofii, swoich poglądów, owszem, przedstawiam je w książce, ale bardziej interesuje mnie dyskusja z czytelnikiem, aniżeli narzucanie komukolwiek swojego światopoglądu. I dlatego mam nadzieje, że każdy wyciągnie z tej powieści to, co go najbardziej poruszy. Dla jednych będzie to rola pamięci w naszym życiu - kiedyś przeczytałam, że zmysł przeszłości, dzięki któremu jesteśmy w stanie w sekundę przenieść się do minionych lat, jest naszym szóstym zmysłem, bo wracając pamięcią do przeżytych chwil, mamy wrażenie, jakbyśmy przeżywali je na nowo, bywa przecież, że wciąż czujemy zapach perfum naszej ulubionej cioci, smak babcinych pierogów, albo dreszcz pierwszego pocałunku - a dla innych będzie to postawa tolerancji i szacunku dla drugiego człowieka, i tu posłużę się przykładem postawy głównej bohaterki: dla Joanny, osoby niewidzącej, nieporuszającej się swobodnie po świecie zewnętrznym, nieznającej tych wszystkich sztywnych schematów postrzegania ludzi, tej ogólnie przyjętej „normalności”, która każe stygmatyzować, albo wyrzucać ludzi poza nawias, miłość mężczyzny do mężczyzny nie budzi niezrozumienia, przeciwnie, dla niej świat przez to zyskuje, fascynuje ją.

Kto jako pierwszy czyta Pani książki?

Mój mąż. Jest moim pierwszym czytelnikiem i pierwszym krytykiem, bardzo mnie wspiera w tym moim pisarstwie, choć prawdę powiedziawszy nasze życie rodzinne toczy się wokół innych, ważniejszych dla nas spraw. Spoza rodziny pierwszą czytelniczką jest sąsiadka, i jestem jej za to ogromnie wdzięczna, za wszelkie uwagi, spostrzeżenia, śmiech i wylane łzy.

Zwątpiła Pani kiedyś w swoją twórczość?

Nie, nigdy! Mój twórczy impuls ma się dobrze, choć przyznam, że żonglowanie wszystkimi elementami zabieganego życia nie jest dla mnie łatwe.

Czy ma Pani już pomysł na kolejne książki?

Pytanie, jak zatrzymać te pomysły? Kończę już kolejną powieść, dopóki nie postawię ostatniej kropki, wszystko może się wydarzyć, ale jedno jest pewne, jej tytuł: „Córka Boksera”. „Boksera” z wielkiej litery, bo nie chodzi tylko o sport, jakim zajmuje się jeden z bohaterów, ale o coś znacznie ważniejszego, stąd ta wielka litera B.

Z racji tego, że rozmawiamy przed premierą książki “ W cieniu dobrych drzew” nie zapytam o konkretnie o tę książkę, ale pierwszą jaką Pani wydała. Jakie to uczucie trzymać po raz pierwszy papierową wersję swojej pierwszej książki?

W moim przypadku było to uczucie niedosytu. Zaczęłam od falstartu, od wydania „Emi”. Miałam wyrzuty sumienia i poczucie, że mogłabym w niej coś zmienić, pewne elementy dodać. Tak też zrobiłam. Zmieniłam tytuł, narrację, rozszerzyłam fabułę, a akcję pociągnęłam do współczesności. Tak powstał „Samolot z papieru”. Kiedy książka została wydana, z pokorą czekałam na to, co przyniesie los, nie zastanawiałam się obsesyjnie nad tym, na co nie miałam już wpływu. Ale zdaje się, że „Samolot z papieru” spodobał się czytelnikom, co rozpatruję w kategorii wielkiego szczęścia i satysfakcji.

Na zakończenie najbardziej podchwytliwe pytanie. Co sprawia, że jest Pani szczęśliwa?

Co sprawia, ze jestem szczęśliwa? Mój wewnętrzny spokój.

Pani Ewo, jestem ogromnie wdzięczna za chęć odpowiedzenia na moje pytania. Dziękuję, że miała Pani chęć podzielenia się swoją historią oraz planami dotyczącymi kolejnych książek. Myślę, że czytelnicy polubią Pani osobę tak bardzo jak ja. Jestem ogromnie wdzięczna, że mogłam objąć patronatem medialnym książkę "W cieniu dobrych drzew". To książka, która opisuje piękną historię miłosną. Pełną bólu i tęsknoty. Całość jest bardzo podchwytliwa i wiele wyjaśnia się podczas czytania. Od samego początku czułam, że ta historia jest dobrze przemyślana i dziś mamy dowód w postaci tego wywiadu. Mam nadzieję, że macie w planach tą książkę, bo to naprawdę wyjątkowa książka.

Pozostawiam Wam również link do zakupu książki, jeśli jeszcze nie mieliście możliwości jej zamówić -> KLIK.

Premiera książki już 2 lutego!

Trzymajcie się ciepło!

Ściskam,

Dominika

Czytaj więcej »